We leefden en werkten er bijna een jaar naartoe. Zochten en vonden. E-mailden en belden. Organiseerden wat er te organiseren viel. Regelden wat geregeld moest worden. Verzonnen er dingen bij. Pasten zaken aan. En verheugden ons meer en meer.
We kenden het programma van voren naar achteren. Konden examen doen in alle namen. Hadden de taken verdeeld. Wisten precies hoe het menu eruit zou zien. En hoe laat de hulptroepen zouden arriveren. We waren er helemaal klaar voor. Maar wat we níét konden voorbereiden was hoe de avond zou verlopen.
Wat zouden deze ruim honderd deelnemers, gezamenlijk dan wel in groepjes, met elkaar delen? Zouden er nieuwe verbanden ontstaan? Oude liefdes ontroesten? Nieuwe liefdes ontluiken? Vriendschappen gesmeed of juist definitief verbroken worden? Zakelijke relaties worden aangeknoopt?
Toen was het zover. En het was overweldigend. Niet alleen aan onze kant, maar ook aan die van jullie, zo lezen we in jullie mails. Te mooi om maar voor één keer te bestaan. Daar hoeven we helemaal niets nieuws voor te organiseren, dat is, nu al, een gegeven. Er branden al heel veel vuurtjes. Dit is niet een einde. Maar juist een heel mooi begin.
ik heb een aantal mensen teruggevonden die in 82 afstudeerden en het lijstje groeit... kan ik de lijst krijgen die jullie al hebben - dat kan misschien al een pak schelen; ik vond terug: Rob Doevendans, Eric Werbrouck, Paul Vael, Wim Willems, Anneke Van Haver, Elisabeth McDonald, Paul Leroy, Francis Claerhout en van een paar anderen wacht ik op bevestiging.
BeantwoordenVerwijderenTot mijn grote verdriet moet ik meedelen dat Chris Nieuwenkamp een paar maand geleden plots overleden is.