We leefden en werkten er bijna een jaar naartoe. Zochten en vonden. E-mailden en belden. Organiseerden wat er te organiseren viel. Regelden wat geregeld moest worden. Verzonnen er dingen bij. Pasten zaken aan. En verheugden ons meer en meer.

We kenden het programma van voren naar achteren. Konden examen doen in alle namen. Hadden de taken verdeeld. Wisten precies hoe het menu eruit zou zien. En hoe laat de hulptroepen zouden arriveren. We waren er helemaal klaar voor. Maar wat we níét konden voorbereiden was hoe de avond zou verlopen.

Wat zouden deze ruim honderd deelnemers, gezamenlijk dan wel in groepjes, met elkaar delen? Zouden er nieuwe verbanden ontstaan? Oude liefdes ontroesten? Nieuwe liefdes ontluiken? Vriendschappen gesmeed of juist definitief verbroken worden? Zakelijke relaties worden aangeknoopt?

Toen was het zover. En het was overweldigend. Niet alleen aan onze kant, maar ook aan die van jullie, zo lezen we in jullie mails. Te mooi om maar voor één keer te bestaan. Daar hoeven we helemaal niets nieuws voor te organiseren, dat is, nu al, een gegeven. Er branden al heel veel vuurtjes. Dit is niet een einde. Maar juist een heel mooi begin.

zaterdag 13 november 2010

Waarom ’81-’82, ’82-’83 en ’83-’84?

Zelf zijn we afgestudeerd in 1983. Maar vaak hadden we in onze klas ook contact met studenten van het jaar voor ons en het jaar erna. Omdat we, zeker dat eerste jaar, vragen hadden. Omdat we, vooral in het laatste jaar, antwoorden hadden. Omdat iemand was ‘gebuisd’. Omdat we verliefd waren. Of wat dan ook. Daarom nemen we die drie jaren samen. Bovendien zijn we allemaal rond de 50. Net als, overigens, het HIVT zelf. Maar daarover later meer …
Gepost door op

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Abonneren op: Reacties posten (Atom)