We leefden en werkten er bijna een jaar naartoe. Zochten en vonden. E-mailden en belden. Organiseerden wat er te organiseren viel. Regelden wat geregeld moest worden. Verzonnen er dingen bij. Pasten zaken aan. En verheugden ons meer en meer.

We kenden het programma van voren naar achteren. Konden examen doen in alle namen. Hadden de taken verdeeld. Wisten precies hoe het menu eruit zou zien. En hoe laat de hulptroepen zouden arriveren. We waren er helemaal klaar voor. Maar wat we níét konden voorbereiden was hoe de avond zou verlopen.

Wat zouden deze ruim honderd deelnemers, gezamenlijk dan wel in groepjes, met elkaar delen? Zouden er nieuwe verbanden ontstaan? Oude liefdes ontroesten? Nieuwe liefdes ontluiken? Vriendschappen gesmeed of juist definitief verbroken worden? Zakelijke relaties worden aangeknoopt?

Toen was het zover. En het was overweldigend. Niet alleen aan onze kant, maar ook aan die van jullie, zo lezen we in jullie mails. Te mooi om maar voor één keer te bestaan. Daar hoeven we helemaal niets nieuws voor te organiseren, dat is, nu al, een gegeven. Er branden al heel veel vuurtjes. Dit is niet een einde. Maar juist een heel mooi begin.

dinsdag 18 januari 2011

Bijna 120

Thuis zitten de laatste kerstversieringen weer keurig in de dozen op zolder. Bij de Blokkers en de Hema’s zijn ze vervangen door allerlei handige schoonmaak- en opruimhulpjes. Blijkbaar is er na de feestdagen een breed gedragen behoefte aan orde, netheid en overzicht.
Ook wij ruimden op. We baanden ons, gewapend met poetsdoek en plumeau, een weg door oude kasten om verdwenen gewaande fotoalbums, theses en notitieblokken aan de vergetelheid te onttrekken. Zo vonden we een heel bijzondere foto uit 1980 …
Zondag 9 januari zaten we weer om de tafel. En lachten om of keken vertederd naar beelden van toen (dat háár! ach, die onschuld!) en bespraken het programma van 2 april. Uitgangspunt: iedereen moet zoveel mogelijk de ruimte krijgen om bij te praten, opnieuw kennis te maken, te luisteren, te kijken.
Nieuwe ‘zoekfilialen’ meldden zich aan. Het leek soms wel een voetbalplaatjeswedstrijd (hier bij ’s lands grootste kruidenier weer een ware rage): hier en daar hadden we ‘dubbelen’, maar ook werden gaten in onze collectie gevuld. En zo komen we steeds dichterbij. Dichter bij ons doel om zoveel mogelijk mensen van examenjaren 1982, 1983 en 1984 te bereiken (nu bijijijijijna 120), en dichter bij dé datum.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten