We leefden en werkten er bijna een jaar naartoe. Zochten en vonden. E-mailden en belden. Organiseerden wat er te organiseren viel. Regelden wat geregeld moest worden. Verzonnen er dingen bij. Pasten zaken aan. En verheugden ons meer en meer.

We kenden het programma van voren naar achteren. Konden examen doen in alle namen. Hadden de taken verdeeld. Wisten precies hoe het menu eruit zou zien. En hoe laat de hulptroepen zouden arriveren. We waren er helemaal klaar voor. Maar wat we níét konden voorbereiden was hoe de avond zou verlopen.

Wat zouden deze ruim honderd deelnemers, gezamenlijk dan wel in groepjes, met elkaar delen? Zouden er nieuwe verbanden ontstaan? Oude liefdes ontroesten? Nieuwe liefdes ontluiken? Vriendschappen gesmeed of juist definitief verbroken worden? Zakelijke relaties worden aangeknoopt?

Toen was het zover. En het was overweldigend. Niet alleen aan onze kant, maar ook aan die van jullie, zo lezen we in jullie mails. Te mooi om maar voor één keer te bestaan. Daar hoeven we helemaal niets nieuws voor te organiseren, dat is, nu al, een gegeven. Er branden al heel veel vuurtjes. Dit is niet een einde. Maar juist een heel mooi begin.

dinsdag 18 januari 2011

Weet je nog die ene keer dat …?

De eerste keer dat we om de tafel gingen om ons plan vorm te geven waren we een halve dag kwijt aan anekdotes. ‘O, en toen die ene keer dat jij …’, en ‘weet je nog dat jij in het derde jaar …?’, en ‘echt waar, heb ik dat toen écht gedaan?’ Zakdoeken en vlugzout. We kunnen de herinneringen helaas niet fotograferen. Maar wél nog een keer horen. Dus heb je leuke anekdotes, hilarische verhalen en andere leuke weetjenogs, noteer ze alvast, we gaan er op 2 april aandacht aan besteden.
Gepost door op

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Abonneren op: Reacties posten (Atom)