We leefden en werkten er bijna een jaar naartoe. Zochten en vonden. E-mailden en belden. Organiseerden wat er te organiseren viel. Regelden wat geregeld moest worden. Verzonnen er dingen bij. Pasten zaken aan. En verheugden ons meer en meer.

We kenden het programma van voren naar achteren. Konden examen doen in alle namen. Hadden de taken verdeeld. Wisten precies hoe het menu eruit zou zien. En hoe laat de hulptroepen zouden arriveren. We waren er helemaal klaar voor. Maar wat we níét konden voorbereiden was hoe de avond zou verlopen.

Wat zouden deze ruim honderd deelnemers, gezamenlijk dan wel in groepjes, met elkaar delen? Zouden er nieuwe verbanden ontstaan? Oude liefdes ontroesten? Nieuwe liefdes ontluiken? Vriendschappen gesmeed of juist definitief verbroken worden? Zakelijke relaties worden aangeknoopt?

Toen was het zover. En het was overweldigend. Niet alleen aan onze kant, maar ook aan die van jullie, zo lezen we in jullie mails. Te mooi om maar voor één keer te bestaan. Daar hoeven we helemaal niets nieuws voor te organiseren, dat is, nu al, een gegeven. Er branden al heel veel vuurtjes. Dit is niet een einde. Maar juist een heel mooi begin.

dinsdag 8 februari 2011

En wéér is er een ticket geboekt!

Op 2 april stapt Lieve De Paep (1984) ’s morgens in Thessaloniki in het vliegtuig, om dan via Boedapest naar Zaventem te reizen. Met slechts 40 minuten overstaptijd in Boedapest – en de wetenschap dat het de laatst haalbare vlucht is - wordt dat met recht een huzarenstukje … Daarna ‘vliegt’ ze nog even naar haar ouders om te graven in oude boekenkasten. En zondagmorgen vliegt ze alweer terug.

Zo leuk om te zien dat het virus nu echt om zich heen begint te slaan. En er is geen antibioticum tegen gewassen. Al helemaal niet nu de zon zo uitbundig schijnt.

Goeie reis, Lieve!

Gepost door op

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Abonneren op: Reacties posten (Atom)