We leefden en werkten er bijna een jaar naartoe. Zochten en vonden. E-mailden en belden. Organiseerden wat er te organiseren viel. Regelden wat geregeld moest worden. Verzonnen er dingen bij. Pasten zaken aan. En verheugden ons meer en meer.

We kenden het programma van voren naar achteren. Konden examen doen in alle namen. Hadden de taken verdeeld. Wisten precies hoe het menu eruit zou zien. En hoe laat de hulptroepen zouden arriveren. We waren er helemaal klaar voor. Maar wat we níét konden voorbereiden was hoe de avond zou verlopen.

Wat zouden deze ruim honderd deelnemers, gezamenlijk dan wel in groepjes, met elkaar delen? Zouden er nieuwe verbanden ontstaan? Oude liefdes ontroesten? Nieuwe liefdes ontluiken? Vriendschappen gesmeed of juist definitief verbroken worden? Zakelijke relaties worden aangeknoopt?

Toen was het zover. En het was overweldigend. Niet alleen aan onze kant, maar ook aan die van jullie, zo lezen we in jullie mails. Te mooi om maar voor één keer te bestaan. Daar hoeven we helemaal niets nieuws voor te organiseren, dat is, nu al, een gegeven. Er branden al heel veel vuurtjes. Dit is niet een einde. Maar juist een heel mooi begin.

woensdag 16 februari 2011

Over HIVT en hashtags ...

Dit weekend mailde de eerste aanmeldster (dank je wel, @ugeerlings) ons dat ze over de reünie ging facebooken, plaxojen, linkedinnen en twitteren. Kijk, dat zijn dan weer de voordelen van Vandaag De Dag. In onze tijd waren social media de Gnoe en d'n Amadou, om er maar een paar te noemen, en heette de mobiele telefoon gewoon een fiets. 

Op Twitter heb ik de reünie zelf inmiddels voorzien van een hashtag. Bericht jij erover, plak er dan ook #hivt aan. Wie weet maken we zo ook de andere oud-HIVT'ers van 1982, 1983 en 1984 wakker.

Overigens ontvingen we vandaag wéér een bevestiging uit Moskou. Добро пожаловать, Daniel!
Gepost door op

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Abonneren op: Reacties posten (Atom)