We leefden en werkten er bijna een jaar naartoe. Zochten en vonden. E-mailden en belden. Organiseerden wat er te organiseren viel. Regelden wat geregeld moest worden. Verzonnen er dingen bij. Pasten zaken aan. En verheugden ons meer en meer.

We kenden het programma van voren naar achteren. Konden examen doen in alle namen. Hadden de taken verdeeld. Wisten precies hoe het menu eruit zou zien. En hoe laat de hulptroepen zouden arriveren. We waren er helemaal klaar voor. Maar wat we níét konden voorbereiden was hoe de avond zou verlopen.

Wat zouden deze ruim honderd deelnemers, gezamenlijk dan wel in groepjes, met elkaar delen? Zouden er nieuwe verbanden ontstaan? Oude liefdes ontroesten? Nieuwe liefdes ontluiken? Vriendschappen gesmeed of juist definitief verbroken worden? Zakelijke relaties worden aangeknoopt?

Toen was het zover. En het was overweldigend. Niet alleen aan onze kant, maar ook aan die van jullie, zo lezen we in jullie mails. Te mooi om maar voor één keer te bestaan. Daar hoeven we helemaal niets nieuws voor te organiseren, dat is, nu al, een gegeven. Er branden al heel veel vuurtjes. Dit is niet een einde. Maar juist een heel mooi begin.

vrijdag 4 februari 2011

Memories

In het vorige HIVTschrift hadden we het over de herinneringen. We zijn aan het kijken of we daar een programmaonderdeel van kunnen maken. Gewoon een kwartiertje, half uurtje met anekdotes en andere verhalen van deze en gene. Noem het een miniminiminiHIVT-sirkus (eventuele Stervende Zwanen en Lovely Wars  inbegrepen). Heb je een leuke bijdrage, stuur ons dan een e-mail. Het liefst vóór eind volgende week. Dan kunnen wij inventariseren hoeveel ‘dezen’ en ‘genen’ er zijn (en óf ze er überhaupt zijn) en dat meenemen in ons gesprek daar.
Gepost door op

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Abonneren op: Reacties posten (Atom)